Ölümden korkmuyorum
Yüreğim acısada unutulmak koyuyor…
Sizlerle paylaşmak istediğim birşey var,
Uzun zamandır nasıl anlatsam, nasıl söylesem bilemedim. Üniversite okuduğum yıllarda bir gece ansızın kalbim sıkıştı ve hastaneye kaldırıldım. Kalbime bağlanan onlarca kablo kalbimin ritimlerini kontrol etmek içinmiş meğerse. Doktorun söylediğine göre kalbimde oluşan ritimler düzensizmiş.Ne zaman üzülsem, ne zaman kendimi sıksam hemen rahatsızlanır oldum. İnanın ki hastane odasında ne zaman kalsam nefes alamadım, kendimi daha çok kötü hissettim.
O günden sonra birçok kez hastaneye kaldırıldım kalbimdeki ritim bozukluğu nedeni ile öyle birşey ki insanın nefes alamaması kadar kötü birşey yoktur sanırım.
Kendimi bir fanusun içine kapatasım geldi.
Evet zaten hayatın bir yükünü almış gidiyorum, ama yine de mutlu olmaktan çok korkuyorum. Sessizlik bazen ölümün soğuk nefesini ensemde hissetmeme sebep oluyordu sanki.
Hayatımda yaşadığım iyi ve kötü anlar gözümün önünden birer rüya misali gidip geliyordu. Her gece belirli saat aralıklarında odaya gelen hemşireler, ellerinde şırıngalar ile birlikte gözlerimin içine bakıyordu adeta.
Nasıl bir yaşam bu diye düşünür oldum,
Ölümden korkmaz oldum,
Sanki hayat boş ve anlamsızdı benim için.
Allaha emanet olun,
Sevdiklerinizin kıymetini hayattayken bilin.
Yazının devamını bir sonraki hafta okuyabilirsiniz.
Kaynak:
Ölümden Korkmuyorum
