Dikkatinizi çekti mi bilmem. ama ben hep sorgularım masallardaki iyi ve kötüyü…birkere cadılar hep daha güzel olur.mesela pamuk prenses’e ‘elmayı yediren cadı’. favorilerimdendir.siyah saç, beyaz ten,kapkara sürmeli uzun kirpikli gözler, hokka gibi burun birde kıpkırmızı rujuyla bir fenomen bence.. pamuk prenseste hiç olmayacak cazibeye sahip..zaten pamuk prensesin o kıyafetindeki renklere de hiç anlam veremem.birbiriyle uyumsuz ve amiyane tabirle çok ‘paçoz’ bence..mesela güzel ve çirkin’nin bella’sı..külkedisi sindirella yada .hiç biri bukadar zevksiz değil.hem ne o öyle küt saç. ortada bır toka.hanı yaşasaydı da saçlarını böyle yapsaydı. bence kesin annesi ;”ayy çabuk boz saçını .ebe anne gibi oldun” der azarlardı…neyse gelelim prensesleri ve şu sözde iyileri sevmeyişimin asıl nedenlerine; birkere bütün iyi karakaterler hep hafif kekeçtir…”eee ben mi?” ”aaa a maa ben yapmadım”repliklerine dikkat edin hep böyle..bir tanede tuttuğunu koparan yoktur şu masal aleminde.hani külkedisi ”bana bak! o kovayı kafana geçiririm senin !babam öldüyse bu şato benim. sen kimsin?” diyebilse..hem biz rahatlıyıcaz. hem kendisi..hep bir eziklik, hep bir suskunluk.çocuklara anlattığımız bu mu yanı?hakkını yeselerde sus…çocukken deli olurdum o külkedisinin üvey kardeşlerine. kızcağızın yok bılezığı, kolyesi yok ,elbısesı alırlar..ve o gık bıle demez.bu mu iyilik yani?gelelim ikinci sebebe genelde kötü karakterler hep ‘tek tabanca’ denilen cinsten, kendine özgüven duyan karakterler olurlar.hanı belkı hayal ama’ tüm dünyayı ele geçireceğiiimm’ derken nekadar tutkulu ,nekadar hayat dolular..işte şimdi birbirimize aşıladığımız bu değil mi?inanmak..gercekten inanmak..işte bu. kötü karakterlerde inanırlar yaptıklarına ve azmederler..ama prensesler hep birilerine muhtaçtır..ya bır prens gelir ya bir hayvan sürüsü ya bir peri..yani hıc kendi işini kendi yapamazlar..ve cok dikkat ettiğim bir nokta da şudur ki ;cadılar cok hazır cevaplarken,iyiler cok akılsız cümleler kurarlar.ağzı bağlı bir prenses düşünün.ağzındaki bantı açtığında ilk ”yoo olamaz” der. yada bir prensi sayıklar..yanı hep bağımlı..şöyle kendi gücüyle ayaklarının üstünde durmak yok!..beklenti beklenti nereye kadar.?bence çizilen imaj çok farklı..”iyiysen susarsın ve bırılerı elbet sana yardım eder” yerine;”.iyiysen mücadele et ki bırıleri seni takdır etsin.senin yanında olsun” denmeli..işte ozaman finallerin tadı çıkar.;o finallerde genelde kötu karakterler ”haaayyyyıııııırrr”diye bağırarak bir sonsuzluğa düşerler ya .bakarız kı yine iyi karakter o sıarada hep köseye cekilmiş korkuyla izlemekte.ben o iyi ınsanı o uçurumun kenarında ,elleri belinde görmek ısterimı ki ‘heh diyeyim.iyiler kazandı.’…ben bir masal kahramanı olsam cadı olurdum kesinlikle..pamuk prenses olupta ..üvey annemın beni öldürmek ıstediğini duyupta, saçma bır sekılde ufacık bır eve sığınmak zorunda kalan bır korkak yerine; az ömrüne ideallerini sığdrmıs.ölmek var. dönmek yok diyen. o vamp karakteri tercih ederim.kaybetmek de olsa uğruna. ‘bir amaç içindi’ derim en sonunda da…ağlarken bile bakarsın prensesler herkezin yanında ağlar herkeze anlatır derdini.şu bana bunu dedi.bu bana bunu yaptı diye.ama cadılar.güçlüdürler.duruşları da öyledir hep.prensesler muffin yapmaktan başka işe yaramazken.cadılara bakın binbir türlü otlarla ne zekice işler becerirler…ama prensesler seviliyor. cadılar sevilmiyor diyeceksiniz değil mi?tamam seviliyorlar prensesler. ama niye? ya giysisi güzel..mesela bir gece prensin gözünü kamaştırırken ertesi gün dandik bir ayakkabı olmadan tanınmaz hale geliyor.ya sesi güzel.cadı sesini alınca bos bos etrafa bakıyor.deniz kızı ariel mesela sesi olmayınca bir atraksiyon gösteremedi.nezaman sesini aldı anca.. yoksa prensi kaptırıyordu.yada çok güzel dans ediyor.ki cadıyı görmedik dans ederken değil mi?yani oda süper. oda karsılıksız diyemem…e ne özelliği kaldı prensesin.?son noktayı büyük bir rahatlıkla koyuyorum.sonuna kadar cadıların ve kötü karakterlerin destekçisiyim.yaşasın başı dik, hedefi olan,güçlü ve azimli cadılar!..
Kaynak:
Ben Masallarda Hep “Cadı”dan yana olmuşumdur!
